νέες κορυφές

Πετάμε για νέες κορυφές …

www.mantri.gr

photo by freeagle: Olympus

Οκτώβρης

- Μ’ αρέσει αυτός ο Οκτώβριος, έχει κάτι το μυστηριακό …
- Τι να σου πω, αυτός ο Οκτώβρης γαμήθηκε, μια το κρύο να κάνει τα αρχίδια σου στραγάλια, μια η ζέστη να κολλάει τη σκόνη στο σβέρκο σου, μια η βροχή να μουλιάζει τα κόκαλα σου κι ο βοριάς να ξεραίνει τα πάντα και να κάνει τα χείλια σου γυαλόχαρτα.
- Δε μου λες κομουνιστής είσαι και λες «Οκτώβρης»; και για τα χείλη υπάρχει η βαζελίνη.
- Ούτε κουμουνιστής ούτε πούστης, σκάσε και περπάτα, εκεί πέρα πρέπει να ‘ναι, να μετά από ‘κείνο το μεσέ …
- Δρυς! ή τουλάχιστον βελανιδιά! Τούρκος είσαι;
- Δε γαμιέσαι ρε μαλάκα να ασπρίσεις λέω ‘γω; Σκούρε! εε σκούρε!, έχω ξεχάσει από πότε περπατάω μαζί σου είσαι ο χειρότερος συνεργάτης που είχα … Στραβοπάτησε σε μια λακκούβα και προσγειώθηκε με τα μούτρα στην σκονισμένη πραγματικότητα …
ευτυχώς δεν ήταν κανείς γύρω να τον δει.

… κι ένα χαϊκού …
μένουν στη ζωή
φεύγουν και ξανάρχονται
σύννεφα μαύρα

photo by freeagle at: http://picasaweb.google.com/freeagler/MyPhotos#5383965887289537010

Ώριμοι καρποί

Ώριμοι καρποί αγριοτριανταφυλλιάς με υπνωτίζουν, στο νοτισμένο τους ιστό και πάλι με καλούν, σιγοψιθυρίζοντας ξόρκια ξεχασμένα, τα αγκάθια με ρώγες δακτύλων μοιάζουν τρυφερές, οι κατακόκκινοι καρποί, θηλές γυναίκας ώριμης.

Photo by freeagle at: http://picasaweb.google.com/freeagler/MyPhotos#5383941461760305602

Αντί επιλόγου …

αυτή είναι η τελευταία μου ανάρτηση στα capitalblogs, εδώ την βάζω απλώς για το αρχείο)

«δεν θέλω ενημέρωση, κορσέ και διασκέδαση
γουστάρω ελευθερία»

video by freeagle at: http://www.youtube.com/watch?v=noOG9sV7qV0&feature=channel_page




Αυθεντική εκτέλεση: ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ, ΤΡΙΠΛΗ ΚΑΣΕΤΑ ΜΠΕΛΑ ΜΕ ΧΩΡΙΣ ΤΑΜΠΕΛΑ Β' - "Γιατί Φοράς Κλουβί" Παράνομη Κασέτα Νο 000003, Κυκλοφορία κασέτας: Φθινόπωρο 1979

Διασκευή από τους Magic de Spell, cd single "Ο Φόβος έχει όνομα", 1997.

Με μπαταρία - Νικόλας Άσιμος (διασκευή: Magic de Spell)

Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Πρώτη εκτέλεση: Νικόλας Άσιμος

Εκπορνεύεσαι κουρέλι στην μπορντελοκοινωνία,
ξεπουλάς και την ψυχή σου για την υπεραφθονία,
στην καρδιά σου βάλαν φρένα, το μυαλό σου παίρνει βύσμα
για χιλιάδες σαν εσένα θα αρκέσει μια πρίζα.

Κι η πνευμονοκονίαση, κι η πνευμονοκονίαση
κι αυτή θα έχει πάψει
ρομποτανθρωπομήχανση και ξυπνοπνευματύπνωση
και χρυσωμένο χάπι.

Θα είσαι με μπαταρία
να εκτελείς εργασία
με σούπερ ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση
θα πλέεις σ' ευφορία.

Θα είσαι με μπαταρία
να εκτελείς εργασία
με σούπερ ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση
θα πλέεις σ' ευφορία.

Για κοιτάξτε με σακάτη
ένα έχω μόνο μάτι
μου ρουφήξατε το αίμα
μα ανυπόκριτο έχω βλέμμα.

Αποφασισμένος πάντα
στην προσωπικιά μου μπάντα
την ψυχή μου δεν πουλάω
και το δρόμο μου τραβάω.

Την πνευμονοκονίαση, την πνευμονοκονίαση
εγώ τη συζητάω
ρομποτανθρωπομήχανιση και ξυπνοπνευματύπνωση
δεν θέλω να την φάω.

Ξερνάω τη μπαταρία
δεν εκτελώ εργασία
δεν θέλω ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση
γουστάρω ελευθερία.

Ξερνάω τη μπαταρία
δεν εκτελώ εργασία
δεν θέλω ενημέρωση, κορσέ και διασκέδαση
γουστάρω ελευθερία.

Μια εποχή στην κόλαση

Μια εποχή στην κόλαση (απόσπασμα)

"Αν θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπαγλη γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα κρασιά κυλούσαν.

Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου και τη βρήκα πικρή και τη βλαστήμησα.

Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη.

Δραπέτευσα. Ω Μάγισσες, Μιζέρια, Μίσος, εσείς θα διαφυλάξετε το θησαυρό μου.

Κατόρθωσα να σβήσω από το λογικό μου κάθε ελπίδα ανθρώπινη. Μ' ύπουλο σάλτο, χίμηξα σα θηρίο πάνω σ' όλες τις χαρές να τις σπαράξω. Επικαλέστηκα τους δήμιους να δαγκάσω, πεθαίνοντας, τα κοντάκια των όπλων τους. Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ στο αίμα, στην άμμο. Η απόγνωση ήταν ο θεός μου. Κυλίστηκα στη λάσπη. Στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος. Ξεγέλασα την τρέλα.

Κι' η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου.

Μα τώρα τελευταία, πριν τα τινάξω για καλά, λέω ν' αποζητήσω το κλειδί του αρχαίου συμπόσιου μήπως βρω ξανά την όρεξή μου.

Το κλειδί αυτό είν' η συμπόνια. Η έμπνευση τούτη δείχνει πως ονειρεύτηκα.

«Θα μείνεις ύαινα...». ολολύζει ο διάβολος : και με στεφανώνει με πλήθος ιλαρές παπαρούνες. «Φτάσε στο θάνατο μ' όλες τις αχαλίνωτες ορέξεις σου, τη φιλαυτία σου, και κάθε ασυγχώρητο αμάρτημα !»

Αχ ! απηύδησα. Αλλά, Σατανά, φίλτατέ μου, να χαρείς, όχι βλοσυρές ματιές. Περιμένω μερικές βδεληρότητες, αναδρομικά. Ωστόσο, για σάς, τους εραστές της απουσίας του περιγραφικού η διδακτικού ύφους σ' έναν συγγραφέα, για σάς αποσπώ τις λίγες ελεεινές αυτές σελίδες από το σημειωματάριο ενός κολασμένου. "

Arthur Rimbaud



Στίχοι: Arthur Rimbaud
Μουσική: Τρύπες
Εκτέλεση: Τρύπες
Δίσκος: Υπέροχο Τίποτα

Εδώ υπάρχει όλο το έργο στα γαλλικά και στα αγγλικά: http://www.mag4.net/Rimbaud/poesies/Season.html

links in Greek:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%A1%CE%B5%CE%BC%CF%80%CF%8E
http://www.mikri-arktos.gr/ekdoseis/book011/subsection001.php

links in English:

http://www.mag4.net/Rimbaud/poesies/Season.html

http://en.wikipedia.org/wiki/Arthur_Rimbaud
http://www.poets.org/poet.php/prmPID/1268

video by freeagle at: http://www.youtube.com/watch?v=uINAmqyr8nU

artwork: William-Adolphe Bouguereau, Dante et Virgile aux Enfers, (Dante And Virgil In Hell),1850. at: http://www.1st-art-gallery.com/William-Adolphe-Bouguereau/Dante-Et-Virgile-Au-Enfers-(dante-And-Virgil-In-Hell).html

Ξημερώνει

Η βρεγμένη τύρφη κολλούσε στρώματα-στρώματα στις γυμνές του πατούσες, σε κάθε του βήμα τα πόδια του βάραιναν, όταν δεν μπορούσε πια να περπατήσει σταματούσε και καθάριζε τα πόδια του, τότε σήκωνε το κεφάλι και κοιτούσε πάντα προς την ανατολή, είτε ήταν μπροστά του, είτε ήταν πίσω του. Ήταν ένα παράξενο παιδί, από μικρός δούλευε για να τα βγάλει πέρα, μα ποτέ δε παραπονιότανε γιατί στους δικούς του κόσμους πάντα μπορούσε και χανόταν, στα χωράφια στο χωριό με τα χώματα πάλευε κι όταν πρόκοψε να σπουδάσει, όχι που το ‘θελε κανείς αλλά να, τα κατάφερε και ‘κει, στην λαχαναγορά ξεφόρτωνε καφάσια κάθε ξημέρωμα, έβλεπε πάντα το ξημέρωμα, δεν το επεδίωκε αλλά ίσως υποσυνείδητα να το ‘ψαχνε, μα ήταν πάντα υπέροχο το ξημέρωμα.

Ο καιρός είναι ένας γαμημένος σύμβουλος …

Τα χρόνια πέρασαν, το ξημέρωμα το ‘χασε, το ωράριο άλλαξε και η δουλειά επίσης, δεν κουβάλαγε πια τίποτα και γιατί πληρωνόταν αναρωτιόταν ώρες-ώρες. Καινούργια κουσούρια τον βρήκαν, όλη την ώρα σκεφτόταν την δουλειά και τα κίτρινα χαρτάκια που πολλαπλασιάζονταν σαν τις κατσαρίδες. Έχασε την επαφή του με το ξημέρωμα.

Μερικές φορές έκλεινε τα μάτια και ένοιωθε τα πόδια του δροσερά, η καλοκαιρινή δροσιά τον τύλιγε μέσα στην κάψα του μεσημεριού, μισάνοιγε τα μάτια του και κλεφτοκοιτούσε την χαραυγή μέσα από καλαμπόκια και καπνόφυλλα, ξυπόλυτος στη λάσπη.



Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Αγγελάκας

Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός
βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη.
Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά
ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει.

Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος
η χαραυγή θα σε ξεκάνει.
Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά,
κι έχει τον ήλιο τον αλάνη.

Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός
στις εκβολές του θα προσφέρει
όσα χαθήκαν, όσα ξεχάστηκαν
κι όσα γι' αυτά κανείς δεν ξέρει.

Πίσω απ' τους λόφους, πίσω απ' τα βλέφαρα
υπάρχει τόπος και για σένα.
Χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα,
χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα.

photo by freeagle “corn fields” at: http://picasaweb.google.com/freeagler/MyPhotos#5357631142081965266

video by aeriko2008 at: http://www.youtube.com/watch?v=a_ztRUlKdmE&feature=related

lyrics at: http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=5092

χαϊκού

μες την κάψα και την υγρασία των ημερών ένα καλοκαιρινό χαϊκού

οι μικρές λέξεις
χρώματα του ουρανού
καυτά κόκκινα


photo by freeagle “ανοιχτά της Σαμοθράκης” at: http://picasaweb.google.com/freeagler/MyPhotos#5357631208971728962