Προς μανιοκαταθλιπτικοκουλτουριάρηδες ...

«Φαίνεται πια πως τίποτα – τίποτα δεν μας σώζει…» ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

… ναι καλά, σας έχω νέα: Καίσαρες, μπαρκάρουμε!



… και μια πολύ καλή προσέγγιση: http://jkpant.blogspot.com/2009/02/blog-post.html

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΚΑΙΣΑΡΑ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ’ αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατέλειωτη γη.
Κάτι που θα ‘κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά.
να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.
Κάτι που θα’ κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τ’ αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί,
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
με κάποιο τρόπο που, ως λεν, δε γέλασαν ποτέ.
Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ… Σκεφτήτε… Εγώ.
Ένα καράβι… Να σας πάρει, Καίσαρ… Να μας πάρει…
Ένα καράβι, που πολύ μακριά θα τ’ οδηγώ.
Μιά μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
– Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
κι’ οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.
Οι πολιτείες ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιό απομακρυσμένες
κι’ εγώ σ’ αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.
Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
γιά τους αστερισμούς ή γιά τα κύματα
γιά τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.
Όταν πυκνή ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν’ ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ’ ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.
Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε,
κι’ ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει.
εσείς τσιγάρα «Κάμελ» να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουϊσκυ.
Και μιά γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
– μιά γριά σ’ ένα πολύβουο καφενείο
–μιά αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
κι’ ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.
Και μιά βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιάς Ινδής που θα χορέψει
γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
θα δήτε – ίσως – τη Γκρέτα να επιστρέψει.
Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι’ από ένα χωμάτινο πεζό μνήμα,
δε θα ‘ναι ποιητικώτερο και πι’ όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ’ άγριο κύμα;
Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
που ίσως διαβάζοντας τα να με οικτείρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.
Η μόνη μου παράκληση όμως θα ‘τανε,
τους στίχους μου να μην ειρωνευθήτε.
Κι’ όπως εγώ για έν’ αδερφό εδεήθηκα,
για έναν τρελόν εσείς προσευχηθήτε.

Νίκος Καββαδίας, Μαραμπού, Κέδρος 1982 (πρώτη έκδοση, Περιοδικό «Ο Κύκλος» 1933)


Ποίηση Νίκου Καββαδία at: http://www.sarantakos.com/kibwtos/kavadias_grammastonpoihth.html

Video at: http://www.youtube.com/watch?v=0UFs-zlfMU0
Μελοποίηση /Εκτέλεση, Δημήτρης Ζερβουδάκης 1989.

Σύνδεσμοι για τον Ποιητή:

http://www.geocities.com/kveragr/
http://www.greece.org/poseidon/work/literature/wordy.html#3
ίσως τα μόνα ελληνικά site που έχουν αρκετά πράγματα.

http://el.wikipedia.org/wiki/Νίκος_Καββαδίας το μόνο site με αρκετές πληροφορίες για την ζωή και το έργο του, ναι είναι στην αγγλική wiki και όχι στην βίκι …

Σε μια στίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα

Στίχοι: Τάκης Μουσαφίρης
Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Σε μια στίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα
και έβλεπα από την αρχή πως ξαναγεννήθηκα
πως ξαναγεννήθηκα

Έβλεπα φωτιές στο δρόμο
έβλεπα παντού φωτιές
πως καιγόνταν τα κορμιά μας
ζούσαν μόνο οι ψυχές
και δεν είχαν ούτε πόνο
ούτε και λαβωματιές
να 'μενα στον άλλο κόσμο
να μην ξύπναγα ποτές

Σε μια στίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα
σαν με ξύπνησε η βροχή αχ πόσο λυπήθηκα
αχ πόσο λυπήθηκα

Έβλεπα φωτιές στο δρόμο
έβλεπα παντού φωτιές
πως καιγόνταν τα κορμιά μας
ζούσαν μόνο οι ψυχές
και δεν είχαν ούτε πόνο
ούτε και λαβωματιές
να 'μενα στον άλλο κόσμο
να μην ξύπναγα ποτές

Video by freeagle at: http://www.youtube.com/watch?v=I25ipexO-kA

Lyrics at: http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=1200

τσέρουλες ... συνήθως δεν πιάνουν πάτο ...

Διάλογος από το www.spearfishingforum.gr :

- Ψάρι σαν γόπα, μπλε, με βούλα στη μέση. Ποιο είναι;
- Λογικά μένουλες ή τσέρουλες ... αλλά πιο πολύ μεσόνερα και επιφάνεια πάνε ...
- Τσέρουλες;
- Συνήθως δεν πιάνουν πάτο ...

... για τον τσέρουλα ... που προσπαθεί να ανεβάσει βίντεακια ...



Sadahzinia - Σωκράτης Μάλαμας / Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα
Στίχοι: Sadahzinia
Μουσική: B.D Foxmoοr
Πρώτη εκτέλεση: Sadahzinia

Πως να σου πω για αυτές τις σκέψεις που σταθήκαν στο μυαλό μου,
θρονιαστήκαν και φωτίσανε για λίγο τ' όνειρό μου
κι οι στιγμές χορέψανε μπροστά μου σα σκιές·
άλλες ανήκαν εδώ κι άλλες χανόντουσαν στο χτες.
Σκορπισμένες όλες στης ζωής το βιβλίο
κι οι σελίδες οι θαμπές, τσακισμένες στα δύο
να μου θυμίζουν ότι κάπου στα παλιά τα μονοπάτια
είναι της μνήμης μου τα πιο όμορφα κομμάτια·
αγαπημένα σαν όργανα παλιά ξεκουρδισμένα,
μακριά από μένα, περασμένα ξεχασμένα,
ξεμακραίνουν λίγο- λίγο μ' ένα χρόνο σακάτη
κι έτσι φουντώνει του πόνου το γινάτι.
Ίσως μεγάλωσα και κάπως παραπάνω
και στην ανάγκη να πάψω και το κέφι μου να κάνω,
μα θα μικρύνω και θα σβήνω τη χαρά μου
κι αυτά τα ωραία που κυλήσανε μπροστά μου.
Γι' αυτό γυρίζω στα παλιά να ξεδιψάσω·
οι στιγμές μου μ' αφήνουνε παρέα να ξαποστάσω
και λιγώνουν τη ψυχή μου κάθε τόσο.
Από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
γιατί εκείνα την ασκήμια μου σκεπάζουν
κι όταν φοβάμαι τα πιο μεγάλα ψέμματα,
μακάρι πάντα να μου τάζουν.
Δε θέλω να γλιτώσω από τα όμορφα,
ούτε για λίγο σου λέω να τ' αποφύγω.
Τα φτιάχνω θύμηση και τα ντύνω όνειρα
και μες στη σκέψη μου τα πνίγω.

Είναι τα όμορφα με τ' άσχημα μπλεγμένα,
πάνω στης μοίρας τα παραμύθια κεντημένα,
ξαναμμένα με τραβάνε στο χορό τους το τρελό·
ψάχνω τα βήματα να βρω και χάνω το ρυθμό.
Μα όταν με πιάσουνε τα όμορφα απ' το χέρι
με ταξιδεύουνε στου ήλιου το κρυμμένο μου αστέρι
και μου ανοίγουν τη ψυχή να τραγουδήσω,
με τη βροχή του κόσμου να νυχτοπερπατήσω.
Όμως, δε ξέρω αν πρέπει να μείνω ή να φύγω,
αφού τα όμορφα κι αυτά κρατάνε λίγο
και μένει ο φόβος στη ζωή συνοδοιπόρος
σε κάθε ανάσα, κάθε σκέψη απαράβατος όρος.
Κι ενώ το ψέμα κι εγώ είμαστε πράματα χώρια
να με γλιτώσει θέλω, όταν φοβάμαι, από τα ζόρια.
Μικρό το κακό, αφού τουλάχιστον θα ζήσω,
τις κλεμμένες στιγμές για λίγο όνειρα θα ντύσω.
Ας λένε πως τα δύσκολά θεριεύουν τη ψυχή,
είναι ο πόνος όμως, στιχοπαιδεύτρα ευχή.
Μη με αφήσεις εδώ πέρα να στοιχειώσω,
από τα όμορφα δε θέλω να γλιτώσω.

Lyrics by Sadahzinia at: http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=15573

Music by: B.D Foxmoοr

Video by freeagle at: http://www.youtube.com/watch?v=aHTTq6TPySY

αναπάντεχα ...

… αρχές Ιούνη …

… υπήρχε φως μα όχι ζέστη …

… ο δρόμος φιδογύριζε μονότονα …

… στάση …

… ο ήχος της θάλασσας χάιδευε τα αυτιά τους …

… δυο βλέμματα διασταυρώθηκαν για ένα δευτερόλεπτο …

… αρκούσε …

… ήταν το μεγαλύτερο δευτερόλεπτο της ζωής τους …

… όλα τα άλλα ήταν μικρά …

… ο σπόρος δημιουργήθηκε …

… αργά ή γρήγορα θα φύτρωνε …



Το κύμα

Μια ώρα μόνο να σε δω κι αυτό μου φτάνει

να συνεχίσω την αδιάφορη ζωή μου

Αφού δεν είσαι εδώ, αγάπη μου, μαζί μου

Μια λέξη μόνο να 'ξερες απλά τι κάνει

Τι φέρνει πίσω, πόση δύναμη μου δίνει

Ελπίδες, να σωθώ απ' του μυαλού τη δίνη



Έλα κύμα πάρε με

και μες την αγκαλιά του πάλι βάλε με

Έλα κύμα και βοριά

το σώμα του στεριά, μπροστά του βγάλε με

Μα αν αυτός μ' απαρνηθεί σε πέλαγο βαθύ

ναυάγιο άσε με



Μια στιγμούλα μοναχά μέσα στο χρόνο

να μη του δώσεις, την απόσταση να σβήσω

κι ύστερα, αν θες πάλι, την πόρτα σου θα κλείσω

Μοιάζουν όλα απόψε σαν σκηνή από φόνο

θα μ' εξοντώσεις, το ξέρω όπου και να πάω

στο ρεύμα της καρδιά σου κόντρα προχωράω


Έλα κύμα πάρε με ...

καθέλκυσις ...

Καθέλκυση, [καθ.: καθέλκυσις], (launching), ονομάζεται κυρίως η διαδικασία εκείνη κατά την οποία ένα πλοίο ή σκάφος εγκαταλείπει το χώρο ναυπήγησης ή συντήρησής του, μόνιμη δεξαμενή ή ναυπηγείο, και με τη βοήθεια κεκλιμένων επιπέδων (launching cradle) ολισθαίνει στη θάλασσα. Καθέλκυση επίσης λέγεται και η διαδικασία της βύθισης της πλωτής δεξαμενής, όπου το ευρισκόμενο σ΄ αυτή πλοίο μπορεί πλέον να επιπλέει και να εξέλθει απ΄ αυτή. Το αντίθετο της διαδικασίας αυτής λέγεται ανέλκυση.

Η καθέλκυση μπορεί να γίνει είτε κατά τη πλευρά του σκάφους, όπου και ολισθαίνει κατά πλευρά, είτε από τη πρύμη όπου και είναι η ασφαλέστερη και περισσότερο διαδεδομένη. Για μικρά σκάφη η διαδικασία αυτή γίνεται από ειδική σχάρα πάνω στην οποία και φέρεται το σκάφος και η οποία ολισθαίνουσα αργά - αργά στη θάλασσα εξαναγκάζει το σκάφος να επιπλεύσει και ν΄ απαγκιστρωθεί απ΄ αυτή. Σε όλους τους τρόπους αυτούς το πλοίο ή το σκάφος συγκρατείται με αλυσίδες launching drags) κ.ά. μέσα, προκειμένου η ταχύτητα της διαδικασίας αυτής να είναι ελεγχόμενη. Όταν πρόκειται για καθέλκυση νεότευκτου πλοίου, ή αλλαγής κυριότητας αυτού, τότε της διαδικασίας αυτής προηγείται (συνηθέστερα) το σύγχρονο ναυτικό έθιμο της βάπτισης του σκάφους.

Σημειώνεται ότι για τους τυχόν κινδύνους που μπορεί να εγκυμονούνται κατά το στάδιο της καθέλκυσης ενός πλοίου, και που αφορούν κυρίως θέματα ευστάθειας και έρματος, υφίσταται ειδική ομώνυμη ρήτρα (launching clause) στα ασφαλιστήρια της ναυπήγησης των πλοίων, την οποία και επιβάλουν πρωτίστως οι Νηογνώμονες.

Ο αγγλικός όρος "launching", (launch = άκατος, λάντσα) αποδίδεται επίσης και για τις έννοιες: "εκτόξευση", "εξαπόλυση", "ρίψη" και "λανσάρισμα".

source from: http://el.wikipedia.org

at:http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%BA%CF%85%CF%83%CE%B7

video α' at: http://www.youtube.com/watch?v=lhNUUCCLQZ4

video β' at: http://www.youtube.com/watch?v=5zbjEl7t6lo  … μόνον δια μυημένους …