για τα μάτια μιας πουτάνας

Επιβιβάστηκαν στο αυτοκίνητο με προορισμό ένα μαγαζί έξω από την πόλη με καλά γούστα. Σε όλη την διαδρομή λέγανε ιστορίες για το μαγαζί αυτό. Μόλις φθάσανε διαπίστωσαν με απογοήτευση πως το μαγαζί ήταν κλειστό.

-Όχι ρε πούστη, πότε έκλεισε το μαγαζί; Είπε ο νούμερο δύο. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα αναμονής ο νούμερο ένα μίλησε επιτέλους ...
-Είναι ένα μαγαζί, που μου 'χουν πει, στο κέντρο της πόλης το "Εσύ; έφυγες!", είπε γελώντας...
Οι άλλοι δυο τον κοίταξαν καχύποπτα, στο τέλος όμως αποφάσισαν να χτυπήσουν και αυτή την πόρτα...

Το γρύλισμα του χειρόφρενου σήμανε το τέλος της περιπλάνησης...

Καθώς κατέβαινε από το αυτοκίνητο είχε την αίσθηση του παντοκράτορα. Κανείς δεν μπορούσε να του την αφαιρέσει εκείνη την στιγμή. "He was on the lose". Πως είναι δυνατόν να ξέχασε τόσο γρήγορα την ζωή του; Η αίσθηση του γνώριμου τον κυρίεψε. Ένιωσε πως ήταν σπίτι του. Το κοκκινομώβ περιβάλλον με τα βαριά λαϊκά άνοιξε την ψυχή του. Τα φτηνιάρικα αρώματα, το γυαλιστερό μπαρ και η γεύση της αγνής μπόμπας ερέθισε την φαντασία του.

Δεν είχε σκοπό να ξοδέψει ούτε ένα ευρώ για τα μάτια μιας πουτάνας ...

... και τίποτε δεν θα συνέβαινε αν αυτή που τον πλησίασε ήταν μια πουτάνα...

Χαϊκού

ένα ανοιξιάτικο χαϊκού … άργησε να ‘ρθει κοντεύει καλοκαιράκι πια, καλώς το …

σκέψη μοναχή
η μαγιάτικη μπόρα
μάτια τέσσερα



haiku by freEagle … at: http://freeagle.capitalblogs.gr
and http://freeagle01.blogspot.com/

photo by Shelly Svoboda «Hannah After The Storm» at:
http://www.ci.golden-valley.mn.us/community/PhotoContest/2008/images/63-HannahAfterTheStorm.jpg

έαρ …

έαρ σαν πάντα …



“Καλύπτουσα τα κύματα του δορυάλωτου χωριού με το κόκκινό της φόρεμα
Πρώτα μικρή κι έπειτα μεγάλη
Ανεβαίνει στην κορυφή του πύργου
Και πιάνει τα σύννεφα και τα συνθλίβει επί του στήθους της
Ίσως ποτέ να μην υπήρξε μεγαλείτερος καϋμός απ' τον δικό της
Ίσως ποτέ να μην έπεσαν ψίθυροι πιο πεπυρακτωμένοι στην επιφάνεια ενός προσώπου
Ίσως ποτέ δεν εξετέθη στην κατανόησι ανθρώπου έκθεσις πιο εκτεταμένη
Έκθεσις πιο ποικίλη πιο περιεκτική από την ιστορία που λεν τα νέφη αυτής της εξομολογήσεως
Εδώ κ' εκεί τα κόβουν λαιμητόμοι
Θερμές σταγόνες πέφτουνε στην γη
Ο γήλοφος που σχηματίσθηκε στο κυριώτερο σημείο της πτώσεως
Φουσκώνει και ανεβαίνει ακόμη
Κανείς δασμός δεν είναι βαρύτερος από μια τέτοια σταγόνα
Κανένα διαμάντι πιο βαρύ
Κανείς μνηστήρ πιο πλήρης πάθους
Στιλπνά τα κράσπεδα του λόφου και γυαλίζουνε στον ήλιο
Στην κορυφή του περιμένει μια λεκάνη
Είναι γιομάτη ως επάνω
Κι απ' τα νερά της αναδύεται μια πολύ μικρή παιδίσκη ωραιότατη.
Ελπίδα μας αυριανή.”
Ανδρέας Εμπειρίκος, Ενδοχώρα, 1945.

Photo by Andreas Empeirikos at: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=138804
Poem by Andreas Empeirikos at: http://www.embiricos2001.gr/anthendoxora1.htm
More at: http://www.embiricos2001.gr/Intro.html η ιστοσελίδα είναι στημένη από το Υπουργείο Πολιτισμού, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και την Οργανωτική Επιτροπή Έτους Εμπειρίκου (2001), οπότε αντιλαμβάνεστε ότι δεν θα βρείτε και πολλά …

αναπάντεχα ...

… αρχές Ιούνη …

… υπήρχε φως μα όχι ζέστη …

… ο δρόμος φιδογύριζε μονότονα …

… στάση …

… ο ήχος της θάλασσας χάιδευε τα αυτιά τους …

… δυο βλέμματα διασταυρώθηκαν για ένα δευτερόλεπτο …

… αρκούσε …

… ήταν το μεγαλύτερο δευτερόλεπτο της ζωής τους …

… όλα τα άλλα ήταν μικρά …

… ο σπόρος δημιουργήθηκε …

… αργά ή γρήγορα θα φύτρωνε …



Το κύμα

Μια ώρα μόνο να σε δω κι αυτό μου φτάνει

να συνεχίσω την αδιάφορη ζωή μου

Αφού δεν είσαι εδώ, αγάπη μου, μαζί μου

Μια λέξη μόνο να 'ξερες απλά τι κάνει

Τι φέρνει πίσω, πόση δύναμη μου δίνει

Ελπίδες, να σωθώ απ' του μυαλού τη δίνη



Έλα κύμα πάρε με

και μες την αγκαλιά του πάλι βάλε με

Έλα κύμα και βοριά

το σώμα του στεριά, μπροστά του βγάλε με

Μα αν αυτός μ' απαρνηθεί σε πέλαγο βαθύ

ναυάγιο άσε με



Μια στιγμούλα μοναχά μέσα στο χρόνο

να μη του δώσεις, την απόσταση να σβήσω

κι ύστερα, αν θες πάλι, την πόρτα σου θα κλείσω

Μοιάζουν όλα απόψε σαν σκηνή από φόνο

θα μ' εξοντώσεις, το ξέρω όπου και να πάω

στο ρεύμα της καρδιά σου κόντρα προχωράω


Έλα κύμα πάρε με ...

Gaius Valerius Catullus

Little bird, my girlfriend loves you
and loves to play with
you, to hold you
in her bosom, to dangle her finger
for you to nip at.
When she,
the radiant girl of my longing,
delights in sweet silly games
with you,
I think she is seeking comfort for her sorrows,
to soothe her
troubled heart.
If only my sad soul could find such relief
by playing
with you!

εικών α΄: Fresco from Herculaneum, presumably showing a love couple

εικών β΄: 1866, Gustave Courbet - Woman with a Parrot

Συναισθήματα: Έρωτας

Τι είναι ο έρωτας;

http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=46911

Έρωτας! το πιο πολύπλοκο και πιο χαρακτηριστικό ανθρώπινο συναίσθημα!

«Ένα εκρηκτικό μείγμα ηδονής και θαυμασμού, τυπικότατο συναίσθημα της παιδικής ηλικίας! Όταν ένα παιδί ανακαλύπτει κάτι καινούριο ή κάνει κάτι που μέχρι χτες δεν μπορούσε, νιώθει ένα συναίσθημα απέραντης χαράς, αισθάνεται δυνατό και γεμάτο ενέργεια. Ακριβώς αυτό το συναίσθημα προσπαθούμε να αναπαράγουμε σε κάθε νέα ερωτική μας σχέση. Τα πρόσωπα, ο τόπος και τα πράγματα που σχετίζονται μ' αυτές τις στιγμές βαθύτατης ευτυχίας αποτυπώνονται για πάντα στη μνήμη μας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο όταν, πολύ αργότερα, ερωτευόμαστε ένα κορίτσι με κόκκινα μαλλιά ή ένα αγόρι με γλυκό χαμογελαστό πρόσωπο. Προφανώς συνδέουμε συνειρμικά και ασυνείδητα αυτά τα χαρακτηριστικά που μας κεντρίζουν έντονα το ενδιαφέρον, με ευχάριστες ή ηδονικές εμπειρίες που έχουμε βιώσει κατά την παιδική μας ηλικία - υποθέτουν ότι κάποια άτομα αγαπούν ιδιαίτερα το κόκκινο χρώμα επειδή αυτό βλέπουμε μέσα από τα μισόκλειστα βλέφαρα όταν στρέφουμε το πρόσωπό μας προς τον ήλιο.»

http://www.focusmag.gr


Αφιερωμένο σε ένα κορίτσι με κόκκινα μαλλιά …


Χρόνια πολλά στους απανταχού ερωτευμένους!
… και μην ξεχνάτε ο μεγαλύτερος έρωτας είναι ο έρωτας με την ίδια τη ζωή!
Τα λεφτά είναι δανεικά!