Συμβουλές της γιαγιάς

Κοιτούσε κάθε πρωί τα μούτρα του στον καθρέφτη και χαμογελούσε στρίβοντας τον λαιμό του για να πάρει καλύτερη πόζα ... κάπου εκεί στο στραβό έβλεπε τον εαυτό του, θεωρούσε ότι ήταν ένα αγύριστο κεφάλι, κάτι σαν επαναστάτης δηλαδή …

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ήταν ένα χαμένο ρεμάλι, τα ποτά, τα τσιγάρα και τα ξενύχτια του ‘φαγαν τη ζωή … όσες γυναίκες γνώρισε και καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι δίπλα τους, τον πλησίαζαν μόνο όταν είχε λεφτά, τότες φωτογραφιζόταν δίπλα του σε σφικτά ενσταντανέ, οι φίλοι του επίσης το ίδιο σα να ‘χαν κάποιου είδους συναγερμό, μόλις έπιανε πέντε φράγκα τσουπ! να ‘σου τα φιλαράκια,

- «θα πάμε τσάρκα σήμερα γίγαντα;» …

Η γιαγιά του όμως τον είχε προειδοποιήσει, «πρόσεχε παιδάκι μου», του ‘λέγε,

-«γυναίκες, χαρτιά, και ποτό αν στα χέρια σου πιάσεις, γρήγορα στο δρόμο θα ψοφήσεις …»

Δεν είχε ιδιαίτερη ομοιοκαταληξία ο λόγος της γιαγιάς του. οπότε θεωρούσε ότι ήταν λόγια του αέρα …

Κάποια στιγμή στην ζωή του έπιασε ΧΟΝΤΡΑ λεφτά, τούβλα ολάκερα, τόσα πολλά που μπορούσες να χτίσεις την Notre-Dame de Paris, προβληματίστηκε, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του. Αποφάσισε να αλλάξει «επενδυτική» τακτική, αλλά και γενικότερα το είδε ως ευκαιρία να αλλάξει τρόπο ζωής … αγόρασε μετοχές που του πρότεινε κάποιος αναλυτής, εννοείτε στο κέντρο του κόσμου, στην Wall Street …

… έξυνε το σαγόνι του κοιτώντας το ταβάνι και αναρωτιόταν …

-«παλιά με πολύ λιγότερα λεφτά τουλάχιστον γαμούσα κάπου - κάπου …τώρα που στο διάολο είναι αυτός ο «αναλυτής» για να ξαλαφρώσει ο πούτσος μου;»

... γιατί με ξεβράκωσες;

... γιατί με ξεβράκωσες;

αναρωτιέται το ψιμάριον ...

... είναι σαφής φίλοι μου η πρόθεσις ... θέλουν να μας τον μπήξουν ... άνευ σιέλου και λοιπών λιπαντικών ... τας ευεργετικάς ιδιότητες του σιέλου στην τριβή του δέρματος τις έχω αναπτύξει αλλαχού ... ο οξυδερκής αναγνώστης γνωρίζει ...

Artist: Rammstein

Album: Stripped

Year: 1998

Title: Stripped [Originally performed by Depeche Mode]

Come with meInto the treesWe'll lay on the grassAnd let hours passTake my handCome back to the landLet's get awayJust for one dayLet me see youStripped down to the boneLet me see youStripped down to the boneMetropolisHas nothing on thisYou're breathing in fumesI taste when we kissTake my handCome back to the landWhere everything's oursFor a few hoursLet me see youStripped down to the boneLet me see youStripped down to the boneLet me hear youMake decisionsWithout your televisionLet me hear youSpeaking just for meLet me see youStripped down to the boneLet me hear youSpeaking just for meLet me see youStripped down to the boneLet me hear youCrying just for me

Video at:
http://www.youtube.com/watch?v=bbUej2HRKaY

lyrics at:
http://www.lyricsmania.com/lyrics/rammstein_lyrics_1880/stripped_lyrics_4551/stripped_lyrics_54395.html

the road to hell ...

«And all the roads jam up with credit
And there's nothing you can do
It's all just pieces of paper flying away from you
Oh look out world, take a good look
What comes down here
You must learn this lesson fast and learn it well
This ain't no upwardly mobile freeway
Oh no, this is the road
Said this is the road
This is the road to hell» 

η εκ εσπερίας πομφόλυξ ...

… τευτονικά κτήνη δια απόψε …
… η εκ εσπερίας πομφόλυξ εμφανής … έτη πριν …
… καληνύκτα τοις πάσι και έτερον ουδέν …

Ala tis ...

… για να μην παραπονιέστε ότι η θεματολογία μου δεν άπτεται των χρηματιστηριακών δρώμενων …

Ο Ντόναλντ Ντάφετ ξαναχτύπησε!!!

Εξύπνησε μια ωραία πρωία, συγκεκριμένα την 25η Νοεμβρίου του 2008, βεβαίως ήτο ημέρα Τρίτη … ήπιε τον καφέ του και αναχώρησε δια τον πρωινό του περίπατο … δεν πρόλαβε να εξέλθει της οικίας του και υπάντησε τον Ιερέα της Λιμνούπολεως τον οποίο και χαιρέτησε εγκαρδίως. Περνούσε κάτω από μια σκάλα όταν μια μαύρη γαλή του έκοψε το δρόμο, χαμογέλασε για την σκανδαλιά του γλυκύτατου κατοικίδιου … περπάτησε αρκετά όταν αισθάνθηκε κάτι υγρό στον σβέρκο του, ύψωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό για να αντικρίσει ένα κατάλευκο περιστέρι, χαμογέλασε …

- Λένε ότι φέρνει τύχη, σκέφτηκε.

Χαμήλωσε το βλέμμα του και αντίκρισε το κτίριο που υψώνονταν μπροστά του … ήταν το Χρηματιστήριον της Λιμνουπόλεως. Τελευταία φορά το είχε επισκεφτεί τον Δεκέμβριο του 2007. δεν του άρεσε η ανάμνηση … είχε φάει πολύ ξύλο ΤΟΤΕ …

- Ίσως να είναι μοιραίο όμως, ξανασκέφτηκε …

Δίχως να το ξανασκεφτεί μπήκε μέσα και κάνοντας μια τεχνική ανάλυση δια γυμνού οφθαλμού, ηγόρασε πλείστα τεμάχια μετοχών της εταιρίας Alatis με μέση τιμή κτήσεως τα 1,08 ευρώ … σίγουρος ότι είχε εντοπίσει τον πυθμένα της τιμής …

Βγαίνοντας συνάντησε τον ξάδελφο του τον Γκαστώνε.

- Τι έγινε ξάδελφε; σκεπτικό σε βλέπω, ρώτησε καχύποπτα.

- Άσε ρε Ντόναλντ, πήρα κάτι κομμάτια Alatis πριν από ένα μήνα περίπου στα 1,02 ευρώ και σε μια εβδομάδα πήγε στο 1,35 και αντί να πουλήσω τότε πούλησα σήμερα στα 1,08, μεγάλη χασούρα σου λέω …

Χεχεχε, χαμογέλασε χαιρέκακα ο Ντόναλντ, του τα πήρα τζάμπα τα χαρτιά του φλώρου, σκέφτηκε.

- Δεν πειράζει ξάδελφε υγεία πάνω απ’ όλα …

Ο Ντόναλντ έφυγε με ένα χαμόγελο ικανοποίησης, του άρεσε και το όνομα της μετοχής ήταν μάγκικο …

- -Άλα τις, φώναξε ικανοποιημένος …

Σκληρά σήμερα … Θρας metal …

Βίοι παράλληλοι ...

Η μαύρη Porsche Cayenne Turbo έσκιζε την άσφαλτο, με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο και σηκώνοντας τα φρύδια του σκεφτόταν τον εαυτό του, όπως πάντα. Όλα τα είχε στρώσει μια χαρά, γυναίκα περιωπής, παιδιά στην Ελβετία, μια Turbo Cayenne να συμπληρώνει πόντους στο πέος του και μια εξυπηρετικότατη δίμετρη γραμματέα, στην τελευταία σκέψη κάγχασε μόνος σαν βλάκας. Ηρέμησε, μόνο τα φρύδια του εξακολούθησαν να ‘ναι σηκωμένα όταν αντίκρισε το ογκώδες πολύχρωμο βιομηχανικό κτίριο που έστεκε στην μέση του πουθενά. Τα κάθετα πορτοκαλί και λαχανί πάνελ έμοιαζαν με υπερφυσικού μεγέθους τουβλάκια lego καθώς υψώνονταν προς τον μουντό ουρανό, το κτίριο φάνηκε να τον κοροϊδεύει με την κακογουστιά του. Το ένα του φρύδι κατέβηκε, έστριψε και μπήκε στο απέραντο και έρημο παρκινγκ, διένυσε αρκετή απόσταση μέχρι την κεντρική είσοδο.

- Πόσοι διάολο θα ‘ρθουν; αναρωτήθηκε.

Σταμάτησε και περπάτησε μερικά μέτρα ως την είσοδο. Προς το νότο η θάλασσα ήταν μανιασμένη και οι τεράστιες αποθέσεις υγρής θειούχας σκόνης έσκιζαν βίαια το τοπίο σαν μια τοξική κίτρινη πινελιά, είχε υγρασία και δεν μύριζε τίποτα … το θυμόταν όμως το μέρος … Δεκάδες φορές είχε σταματήσει όταν ήταν νέος, θυμόταν μέρες καυτές, σε άθλια ρυπαρά λεωφορεία να τρώει στην στάση την αποπνικτική μυρωδιά του θειαφιού καθώς δεν είχε λεφτά να φάει ένα κουλούρι, μόρφασε στην ανάμνηση …

- Όλα καλά κύριε; ρώτησε ο πορτιέρης βλέποντας τον μορφασμό.

- Ναι, ναι, είπε βιαστικά και χαμογέλασε στραβά ασχημαίνοντας το μορφασμό μπροστά στη τρίφυλλη ντουλάπα που έκλεινε την είσοδο …

Ο πορτιέρης δίχως στιγμή να σταματήσει να τον κοιτάζει στα μάτια, έκανε στην άκρη.

- Περάστε κύριε, σας περιμένουν …

- Ασφαλώς και με περιμένουν, είπε ανεβάζοντας το πεσμένο του φρύδι …

Τρεις διάδρομοι απλώνονταν μπροστά του χωρίς καμία ένδειξη για το που οδηγούν … χωρίς να το πολυσκεφτεί, με τον πορτιέρη να εξακολουθεί να τον κοιτάζει επίμονα, πήρε τον αριστερό με προσποιητή αποφασιστικότητα. Ήταν ο σωστός.

- Είμαι πολύ μεγάλος!, σκέφτηκε.

Έκανε μια γύρα με το μάτι του, όλοι γραβατομένοι και στην τρίχα ανέμεναν την προσέλευση υψηλά ιστάμενων προσώπων, σε ψίθυρους έπιασε το αυτί του ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε εκδηλώσει την επιθυμία να παραβρεθεί και πολύ πιθανό να έρχονταν … καλλίπυγες γυναίκες χαμογελούσαν πλαστικά παριστάνοντας το ντεκόρ … χαμογελούσε και αυτός ενσωματουμένος στην πλαστική πραγματικότητα … ώσπου ΤΟΝ είδε …

Του πέσανε και τα φρύδια και τα αρχίδια … φορούσε ένα κλασικό στενό τζιν και καθόταν σταυροπόδι επιδεικνύοντας την πραμάτεια του, ένα φθαρμένο πέτσινο μπουφάν κάλυπτε τις φαρδιές του πλάτες, ρουφούσε με πάθος το τσιγάρο του, τα μάτια του βγάζανε φωτιές, γύρισε και τον κοίταξε, αυτό ήταν, έχασε την αυτοκυριαρχία του … μαζεμένος κατευθύνθηκε προς τα κει …

- Τι κάνεις Βασίλη; Ρώτησε κοιτώντας αλλού.

- Καλά Βασίλη! Αποκρίθηκε με ενθουσιασμό, Εσύ;

- Καλά … τα καταφέρνω και ‘γω … παντρεύτηκα … έχω παιδιά … η δουλειά μια χαρά … ξέρεις τώρα … όλα καλά …

- Ναι … ξέρω … η γραμματέας σου είναι πολύ καλή … εξυπηρετική κοπέλα … καλό σου βράδυ Βασίλη …

…

- Κύριε είσθε καλά;

Γύρισε και είδε τον πορτιέρη να επιμένει να κοιτάζει μες τα μάτια του.

- Όχι ρε! Δεν είμαι καλά! Έχεις πρόβλημα;

… όσους γιατρούς κι αν πλήρωσε … κανείς δεν του είπε την αλήθεια, όλοι τους μιλούσαν για σύνδρομα … σύνδρομον … ανάλογοι δρόμοι δηλαδή …

Χρωματικοί συνδυασμοί ... (combine...)

Ο όποιος συνδυασμός περιείχε πάντα την καινοτομία …

… ο όρος κομπίνα στην ελληνική επαρχία σημαίνει πρώτα θεριζοαλωνιστική μηχανή, δηλαδή μηχανή που θερίζει ΚΑΙ αλωνίζει ταυτόχρονα ... και έπειτα όλα τα άλλα …

… αν και η πρώτη θεριζοαλωνιστική μηχανή εφευρέθηκε από τον Hiram Moore το 1838, η θεριζοαλωνιστική μηχανή συνεχίζει ακόμη να είναι ενεργή και μη ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗ και να παράγει ΚΕΡΔΗ …

Εμείς ας συνδυάσουμε χρώματα μέρα που ‘ναι …

Μαύρο – πράσινο …
… τρένο ανόδου στο οποίο ας μη κρυβόμαστε όλοι λίγο πολύ είμαστε μέσα … θα μας ξημερώσει άραγε ;;; (αληθινό … όχι τίναγμα ψόφιας γάτας …)

Μαύρο – κόκκινο …

… όχι πάλι ρε π… … το ξύλο της αρκούδας …

… άραγε θα ‘ρθει ποτέ ο καιρός του θερισμού και για μας;


Να ‘στε καλά …

Εικών α΄: Broadway LTD at:

broadway-limited.com/images/products/neotmp62903ECB4FC523.jpg

Εικών β΄: RED BEAR REAL ESTATE at:

http://www.redbearrealestate.com/Red%20Bear%20Logo.jpg

Εικών γ΄: The Tasmanian Museum and Art at:

Gallery,http://www.tmag.tas.gov.au/Glover2003/Gallery/images/Harvest.jpg

Φεύγω ...

Κάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα,
τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα,
φεύγω, τώρα φεύγω.

Κάποτε κοίταζα τον ήλιο μες στα μάτια
κι αυτό τον ήλιο μου τον κάνανε κομμάτια,
φεύγω, τώρα φεύγω.

Τώρα ο ουρανός δε με φοβίζει όσο κι αν βρέχει,
τώρα η ελπίδα μου ταυτότητα δεν έχει,
φεύγω, τώρα φεύγω.

Φεύγω, φεύγω και παίρνω την καρδιά μου,
κι ένα τραγούδι συντροφιά μου, φεύγω, φεύγω.

Φεύγω, κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια,
αρρωστημένους και αγρίμια, φεύγω, φεύγω,
φεύγω, τώρα φεύγω.

Δεν το αντέχω να βουλιάζω μες στο ψέμα,
τώρα κατάλαβα πως ήμουν ένα δέμα,
φεύγω, τώρα φεύγω.

θέλω να ζήσω τη ζωή μου έξω απ' τα μέτρα,
τώρα που σκλήρυνε η καρδιά μου σαν την πέτρα,
φεύγω, τώρα φεύγω.

Τώρα ο κόσμος και οι φωνές δε με τρομάζουν,
τώρα τα χέρια μου ένα σύνθημα χαράζουν,
φεύγω, τώρα φεύγω, φεύγω, τώρα φεύγω.

Στίχοι: Αντώνης Βαρδής & Χαρούλα Αλεξίου
Μουσική: Αντώνης Βαρδής
Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου
Άλλες ερμηνείες: Αντώνης Βαρδής

1. http://www.youtube.com/watch?v=JpLz--wCbTQ

2. http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=718

Τα ωά του όφεως …

Πολλοί καλοθελητές ήλθαν στο προσκήνιο …


Ατενίζοντας την πτώση …

…. και ποιος δεν την βλέπει αγαπητοί;

… άπαντες την βλέπουμε εδώ και καιρό … η έπαρσης ορισμένων για την πρόβλεψη της και η προσπάθεια ιδεολογικής επεξηγήσεως αυτής αποτελεί παράδοξο για τον μέσο αναγνώστη … όχι όμως για τους κατέχοντες την τέχνη του προπαγανδίζειν … και ποίος άλλος θα μπορούσε να αναγάγει την φθηνή δημαγωγία σε τέχνη εκτός από τον Νο 1 λαό της οικουμένης; … ή από τον Νο 1 & 2 μαζί;


ααα … να και ένα δια τα παιδιά …

Όφις και … γαλή και … μύες

Όφις καί γαλή έν τινι οίκία έμάχοντο. Οί δέ ένταύθα μύες άεί καταναλισκόμενοι ‘υπό άμφοτέρων, ώς έθεάσαντο αύτούς μαχομένους, έξήλθον βαδίζοντες. Ίδόντες δέ τούς μύας, τότε άφέντες τήν πρός έαυτούς μάχην, έπ᾿ έκείνους έτράπησαν.
Ούτω καί έπί τών πόλεων οί έν ταίς τών δημαγωγών στάσεσιν εαυτούς παρεισβάλλοντες λανθάνουσιν αύτοί έκατέρων παρανάλωμα γινόμενοι.


Εικών α΄: http://serfcity.wordpress.com/2008/02/27/liberal-fascism/

Εικών ΄β΄: http://www.gamespot.com/pages/unions/forums/show_msgs.php?topic_id=26474238&union_id=7821

Εικών γ΄: http://www.qualityinformationpublishers.com/index.asp?PageAction=Custom&ID=12

… εις την τρίτην έβαλα την πιο εύπεπτη …

… αι άλλες πωλούνται … ακολουθείστε τον σύνδεσμο δια να αγοράσετε ..

Be quick or be dead …

Έτοιμος ήμουν την σήμερον να αναρτήσω άρθρο αφηγούμενος μια εκ των νυκτερινών μου περιπετειών σε κακόφημα μπαρ, παρακινούμενος και παρασυρόμενος από την γενικότερη τάση …
(τι να αναρτήσω δηλαδή, copy-paste θα έκανα αφού έχω ήδη γράψει μέρος των περιπετειών μου – όχι που δεν θα ήμουν ψώνιο…)

Θολωμένος όπως ήμουν ασχολούμενος με το κοπιαστικό … copy-paste υπό τους χαλαρωτικούς ήχους των Mar de Grises … κάτι με σταμάτησε … μια θεια έμπνευση … μια εκ των άνω παρέμβαση στο μυαλό μου … μια απροσδιόριστος σκέψη … νέφη πολλά σχηματίσθηκαν και δεν ημπορούσαν να διαλυθούν … ξάφνου στο θολωμένο μου μυαλό σχηματίστηκε Η απάντησις …

-Ρε συ γιατί δε μας το λένε είναι τόσο ξεκάθαρο!!!
-Ξύπνα!!

Φίλοι μου βρίσκομαι εν χρηματιστηρίοις και δη Αθηνών δέκα συναπτά έτη … εν τη φορουμομπλογκόσφαιρα του Κάπιταλ ένα και μισό έτος … και όμως σήμερα θα διακινδυνεύσω την υστεροφημία μου κάνοντας πρόβλεψη …

ΠΑΜΕ ΚΑΤΩ … ΠΟΛΥ ΚΑΤΩ !!!

Δευτέρα βγαίνω πωλητής και σαν φούστης δίνω ότι έχω και δεν έχω (margin…) για να αποκτήσω ρευστό …

Κάθοδος

Πάλι κατουρήθηκες βρε;
Άνοιξε τα μάτια του αργά και μέσα από την θολούρα του ύπνου του, ξεπρόβαλε το πρόσωπο της μητέρας του …
Πάντα μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας άκουγε αυτή την ατάκα: Πάλι κατουρήθηκες βρε;
Πίστευε ότι εάν σταματούσε να κατουριέται την νύχτα θα λυνόταν όλα του τα προβλήματα (σπυράκια στην εφηβεία, ξεπαρθένεμα, δουλειά, λεφτά, ανταγωνισμός, «αναγνώριση», που πάει;)
Βαρέθηκε να ξυπνάει με την ίδια ατάκα …
Γύρισε από την άλλη όπως κάθε μέρα και ήλπιζε να ήταν όνειρο … όπως κάθε μέρα
Για ακόμη μια φορά δεν ήταν, είχε κατουρηθεί στα αλήθεια … ήξερε την διαδικασία σηκώθηκε χωρίς να πει λέξη και πήγε στην τουαλέτα κατούρησε και έπλυνε τα χέρια του και το πρόσωπο του … έπειτα πήγε στον παλιό ξεχαρβαλωμένο καναπέ και ανέβηκε πάνω όρθιος
Η μητέρα του έβγαλε τις βρεγμένες πιτζάμες και του έβαλε τα συνηθισμένα του ρούχα, αυτά που φόραγε στο σχολείο, ένα παλιό γκρι παντελόνι στενό στους γοφούς και φαρδύ στα μπατζάκια από πάνω μια φτηνιάρικη νάιλον μπλούζα με ρίγες
Θυμήθηκε ένα παλιό παντελόνι που του άρεσε πολύ, ένα κοτλέ , πράσινο παντελόνι με τιράντες, είχε ραμμένα πάνω του διάφορα σχέδια, ένα ρολόι, μια καμηλοπάρδαλη και έναν πύραυλο … πόσο του άρεσε εκείνο το παντελόνι !
Φορτώθηκε την βαριά δερμάτινη τσάντα του (σάκα όπως την αποκαλούσε η δασκάλα) και βγήκε έξω μια χειμωνιάτικη μέρα. Το ξεροβόρι χτυπούσε τα μαγουλά του, όπως η δασκάλα όταν είχε τις μαύρες της , προχωρούσε στωικά αναλογιζόμενος το πρόγραμμα της ημέρας … περνούσε την στενή γέφυρα που οδηγούσε στο σχολείο και σταμάτησε για λίγο να χαζέψει από ψηλά … είδε στο βάθος τον Γιώργο και την Μαρία να ανηφορίζουν, ήξερε πως αυτοί πάντα ερχόταν τελευταίοι και βιάστηκε να τους προσπεράσει …

εικών α΄: at:

http://www.headington .org.uk/oxon/broad/buildings/east/old indian institute/index.htm, Old Indian Institute (formerly Nos. 31–34), BROAD STREET, OXFORD